Jan van Hagen en Simpen

De oorsprong van Simpen

Simpen werd rond 1892 geboren als dochter van het inlandse echtpaar Sariban en Renggit. Er bestaat een vermoeden dat haar vader als contractarbeider naar Suriname is gebracht, maar bewijs ontbreekt. Haar geboorteplaats was Kampong Mamboeng, het huidige Semambung in Sidoarjo.

Een ontmoeting in Meester Cornelis

Op 28 oktober 1926 trouwde Simpen in Meester Cornelis met KNIL‑militair Jan Cornelis van Hagen. Jan was geboren op 27 februari 1896 in Oosterbeek, als zoon van Hermanus Hendrikus van Hagen en Grietje Wichhart. Hij diende al sinds 1918 in Nederlands‑Indië.

Hoe Simpen vanuit Sidoarjo in Meester Cornelis terechtkwam, blijft onbekend. Maar daar, in of nabij die plaats, ontmoetten zij elkaar. Een jaar na hun huwelijk moest Jan tijdelijk terug naar Nederland voor tewerkstelling, terwijl Simpen in haar geboorteland achterbleef.

In de jaren die volgden leefden zij in Batavia en Bandung. Jan werkte voor het leger; Simpen leidde haar eigen leven binnen de Indische gemeenschap.

Oorlog en gevangenschap

Op 8 maart 1942 werd Jan krijgsgevangen genomen. Hij verbleef in meerdere kampen in Tjimahi, Batavia en Bandung. Uit documenten blijkt dat Simpen in die periode woonde aan de Magazijnsweg in Tjimahi — dicht bij de plek waar haar man gevangen zat. Het moeten zware, onzekere jaren zijn geweest.

Op 18 augustus 1945 werden Jan en Simpen in Bandung bevrijd. Daarna woonden zij aan de Jl. Bengawan No. 7a.

Naar Nederland en weer terug

In maart 1948 vertrokken Jan en Simpen naar Nederland. Voor Simpen was het haar eerste reis buiten Indonesië; voor Jan was het twintig jaar geleden dat hij Nederlandse grond had betreden.

Ze verbleven eerst in Huize Insulinde in Nijmegen en daarna bij de broer van Jan — Bernardus Martinus van Hagen — en diens echtgenote. Voor veel neven en nichten was dit de eerste ontmoeting met het echtpaar.

In januari 1949 keerden Jan en Simpen terug naar Indonesië, waar Jan administratieve werkzaamheden moest verrichten. Zijn gezondheid ging echter snel achteruit. Zenuwlijden verzwakte hem zodanig dat hij in 1951 met vervroegd pensioen werd gestuurd. Ze woonden toen aan de Jl. Kemuning No. 11a in Bandung. Een terugkeer naar Nederland was door zijn toestand niet meer mogelijk.

Op 4 januari 1955 overleed Jan op 58‑jarige leeftijd in zijn huis in Bandung. Hij had bijna veertig jaar in Nederlands‑Indië en Indonesië gewoond en gewerkt.

Simpen alleen

Na Jans overlijden verhuisde Simpen naar de Jl. Anggrek No. 41 in Bandung. In 1958 besloot zij — alleen — alsnog naar Nederland te vertrekken.

Ze verbleef kort in Huize Hulshorst in Den Dolder, daarna in het St. Joseph‑opvangtehuis in Deventer, en vanaf 1961 in Huize Paulus in Eindhoven, vermoedelijk om dichter bij familie te zijn.

Familieleden herinneren haar als een klein, vriendelijk vrouwtje dat vaak bij haar schoonbroer in de woonkamer zat op een rieten stoeltje. Omwonenden van Huize Paulus herinneren haar als de vrouw die voor het raam zat en zwaaide naar schoolgaande kinderen.

Op 31 mei 1966 overleed Simpen op 74‑jarige leeftijd. Ze werd begraven op de begraafplaats in Strijp, Eindhoven. Haar grafsteen werd in 1986 geruimd, maar haar stoffelijk overschot rust nog altijd in het zogeheten Indische vlak.

Een onverwachte erfenis

Door het vele zoekwerk groeide niet alleen onze kennis, maar ook onze verbondenheid met de Indische cultuur en gemeenschap. In juli 2025 bezocht ik de huizen van Jan en Simpen in Bandung; twee ervan mocht ik zelfs van binnen zien.

En alsof de geschiedenis een zachte echo wilde geven, ontmoette ik in diezelfde periode mijn huidige partner — een inlandse vrouw, geboren in Tangerang en woonachtig in Muntok op Bangka. Wij trouwen in 2026, precies honderd jaar na het huwelijk van Jan en Simpen in 1926.

Toeval, of een kleine herhaling van familiegeschiedenis.

Met toestemming van de Familie Mevissen 2026